S1 Lesotho Sky

Lesotho Sky was mijn derde wedstrijd in de maand september. Tijdens mijn stage in Livigno, stelde James voor om deze wedstrijd samen te betwisten. Lesotho is een supermooi maar onbekend land dat omsingeld is door Zuid-Afrika. De gevolgen van deze geografische positie waren duidelijk zichtbaar van zodra ik Lesotho binnenkwam. Desalniettemin was de schoonheid van het land onmiskenbaar en één van mijn beste ervaringen en dagen op de fiets lagen op mij te wachten! Zes dagen koers door het onherbergzaam landschap van Lesotho gekoppeld aan de unieke sfeer van een meerdaagse wedstrijd en de prachtige ervaringen waren weer een verrijking voor mezelf. Na heel wat problemen gedurende de wedstrijd, konden we samen als derde eindigen in de Lesotho Sky. Dit betekende een mooie som UCI-punten, een iets mindere wedstrijd an sich maar wel een prachtige ervaring.

C2 Sveti martin na muri, Kroatië

Na mijn succesvol WK stond september in het teken van plezier op de fiets en het behalen van nog wat extra UCI-punten met het oog op 2016. De eerste wedstrijd hiervoor reed ik in Kroatië. Last minute besliste ik deze C2 wedstrijd te rijden. Mits een goede dag zat een overwinning erin, waarbij ik tegenstand had van zo’n vijf renners uit de top 100 van de wereldranglijst. Het parcours lag me alvast en na een goede start, kon ik meteen postvatten in de kopgroep. Na zo goed als een uur samen te rijden, viel ik voor het eerst aan in de voorlaatste ronde. Meteen kon ik een mooi kloofje slaan op mijn mede kompanen. Ik kon het gat uitdiepen tot dertig seconden en na anderhalf uur als winnaar over de meet komen. Meteen mijn eerste UCI-overwinning van het jaar en weer dertig UCI-punten erbij. Heel blij dat ik eindelijk nog eens kon winnen want het uitblijven van die zege begon toch wel een beetje voor frustratie te zorgen.

WK Andorra

Het WK, eindelijk was het zover! Na zeven maanden hard trainen vanaf conditie 0, stond afgelopen weekend de belangrijkste wedstrijd van het jaar op het programma! 
 
Opwarmen deed ik in de team relay. Dit is een competitievorm waarin landenteams het tegen elkaar opnemen. Elk team bestaat uit een junior, belofte, elite en dame. Vervolgens legt iedereen een ronde af waarbij de volgorde door het land mag worden gekozen. Voor België was ik de starter. Aangezien de start super belangrijk is, kozen vele landen voor hun elite als starter dus wist ik meteen waar ik zou staan! Na een matige start kon ik stelselmatig opschuiven en uiteindelijk op plek zeven wisselen, waarmee ik enkele toppers bij de elites achter mij wist te laten.
 
Met een recupdag tussenin stond ik vrijdagochtend weer fris op! Door het slechte weer besliste ik om samen met Didier Bats ’s morgens het parcours te gaan verkennen. De omloop was helemaal veranderd, maar grip was er tot dan toe nog wel.
 
In de namiddag was mijn individuele WK daar. Voor mijn blessure stond dit WK aangeduid als de plek waar ik mijn grote droom wou verwezenlijken. Helaas is er in de tussentijd vanalles gebeurd, waardoor ik met lagere verwachten naar ginder trok. Toch had ik met mijn entourage naar een superdag in Andorra getraind en als dat eruit zou komen, was er altijd veel mogelijk.
 
Om 15u klonk het startschot en meteen was ik goed weg. In de eerste klim kon ik goed opschuiven en ook nog in de eerste singletrack voor de afdaling kon ik goed opschuiven naar de top tien. De afdaling was helemaal veranderd. Het was schuiven en glijden, maar ik behield steeds het goede gevoel op het parcours. Gedurende ronde één en twee kon ik steeds verder opschuiven en na twee van de vijf rondes kon ik zelfs aansluiten bij de koplopers. Het werd me meteen duidelijk dat de superbenen aanwezig waren en ik geloofde meteen in mijn mogelijkheden om er vandaag iets moois van te maken. Helaas kreeg ik kort hierop af te rekenen met kettingproblemen, hetgeen bij vele renners gebeurt bij zulke weersomstandigheden. Mijn ketting liep vast en na veel sukkelen kon ik het oplossen. De aansluiting op de kopgroep was ik verloren en hen zou ik niet meer terugzien. Een medaille daarentegen zat er nog steeds in en daar ging ik voor! Helaas sloeg de ketting nog enkele keren vast waardoor ik finaal op plaats vijf de wedstrijd beëindigde. Enerzijds was ik super gelukkig dat ik eindelijk terug sterk genoeg was om de beste van de wereld te volgen, anderzijds ook ontgoocheld omdat ik nooit zal weten waar ik was geëindigd mits ik geen tegenslag kreeg te verwerken. 
 
Al bij al ben ik zeer tevreden over mijn WK en mag ik blij zijn met dit jaar. Ik heb het altijd als een overgangsjaar bekeken en na dit WK mag ik stellen dat ik ’back on track’ zit met mijn persoonlijke doelstelling in onze mooie sport.

World cup #6 Val di Sole, Italië

Na een weekje thuis trainen na mijn overzeese trip naar USA/Canada was het weer tijd voor de volgende wereldbekerwedstrijd. Ditmaal de finale in het Italiaanse Val di Sole! Bij aankomst leek het eerder op de regenvallei, maar het blijft een mooi plekje op aarde. Toen de zon er toch doorkwam, wist ik weer waarom ik hier zo graag kwam. Toegegeven, ik ben wel lichtjes subjectief want het is een plek boordevol mooie herinneringen voor mij. Op deze plaats behaalde ik onverwachts mijn eerste wereldbekeroverwinning ooit. Een dag/week die ik nooit meer zal vergeten. Bij mijn tweede bezoek mocht ik hier voor het eerst in de wereldbekerleiderstrui starten. Ondanks een moeilijke voorbereiding door examens en ziekte, behaalde ik toen niet het verhoopte resultaat maar het rijden in die trui was een droom die werkelijkheid werd. Bijgevolg was ik benieuwd wat mijn derde editie zou geven. 
 
Het parcours was minder zwaar geworden t.o.v. voorgaande editie, maar was zeker zo mooi en compleet als andere jaren met enkele technische afdalingen die op een centraal punt naar beneden kwamen. Ik had ook weer het goede gevoel te pakken dus keek ik erg uit naar de wedstrijd. 
 
De start is altijd gevaarlijk doordat we gedurende een kilometer op een vlakke weide moeten vertrekken. Ook deze keer kwam ik zonder kleerscheuren uit het tumult en kon ik beginnen aan de wedstrijd. Het tempo was meteen hoog, maar in tegenstelling tot voorgaande wereldbekers kon ik gedurende het eerste halfuur de leiders steeds in het vizier houden! Samen met Nieuw-Zeelander Cooper kon ik op plek zes-zeven blijven rondrijden. Ik dacht zelfs nog iets te kunnen opschuiven naar het einde toe, maar door een te zwaar verzet verloor ik in de laatste ronde nog een plaatsje. Toch kwam ik binnen de minuut van de derde over de finish en had ik samen met het EK het beste gevoel van het jaar in de wedstrijd. Nu ga ik samen met Zuid-Afrikaan James Reid door naar de Franse Pyreneeën waar we ons in het mooie Les Angles op hoogte gaan klaarstomen voor het WK over 2 weken.
 
JS

World cup #5 Windham, USA

Na mijn moeilijke wedstrijd in Canada, was het tijd voor the USA. Ik wou deze mindere wedstrijd door ziekte graag achter mij laten en was dan ook opgetogen na het zien van de omloop in Windham. Misschien wel de beste omloop van de wereldbekers tot nog toe, mijn mogelijkheden lagen op mij te wachten. Na een goede, rustige trainingsweek stond ik op zondag om 9 uur weer klaar aan de start met internationaal gezelschap, inclusief alle toppers. Na een enorm snelle start, was het heel de wedstrijd knokken voor elk plekje. Ik streed voor plaats tussen zes en negen, tot een lekke band op de slechtst denkbare zone mij de das omdeed. Ik reed de wedstrijd nog uit, maar door een tijdsverlies van zo’n drie minuten was mijn wedstrijd om zeep en sloot ik hem af op plaats 23. Ik had er veel meer van verwacht, zelfs meer dan de plaats waar ik op het moment van lek rijden reed. Na het zien van de rondetijden, waar de top tien van de beloften sneller reed dan de top tien bij de elites en het toch wel goede gevoel, was ik na mijn ontgoocheling terug meer als gemotiveerd om in Italië over twee weken weer het beste van mezelf te tonen. Eerst even herstellen van de jetlag en dan beginnen we aan de laatste voorbereiding op de wereldbekerfinale in Val di Sole en natuurlijk het wereldkampioenschap in Andorra!

 

Greetz, Jens