De start van mijn carrière als prof atleet

Het is momenteel 28/01 rond 12u 's middags, niet bepaald een bijzonder tijdstip. Helaas is het dat wel voor mij. Ik ben namelijk in het ziekenhuis wachten op de uitslag van een CT-scan die men net nam van mijn gezicht en hersenen. Het is een leerrijke dag waarop ik besef dat gevaar om elk klein hoekje schuilt. 

 
Even een situatieschets: In Mei 2014 kreeg ik de goedkeuring dat ik als topsporter defensie aan de slag kon. Nadat ik voor al mijn medische testen was geslaagd, werd ik vanaf 1 november 2013 betaald als fulltime mountainbiker. Iets wat daadwerkelijk zo was nadat ik op 17 januari mijn opleiding afsloot en mij voltijds kon concentreren op het MTB’en met als hoofddoel voor de komende 3jaar de WK’s bij de beloften en natuurlijk de olympische spelen. Op 24 januari vertrok ik op stage naar Stellenbosch, Zuid Afrika om mij optimaal voor de bereiden op het komende seizoen. De 26ste vertrok ik vroeg in de ochtend voor mijn eerste trainingstocht. Deze kwam na 1u tot een einde toen ik een domme val maakte in een bocht zoals ik er al duizenden nam. Meestal is er niets aan de hand, maar nu had ik net eens pech en ben ik vol op mijn jukbeenderen/kaak beland. Dit op een uitstekende steen waardoor mijn helm geen bescherming bracht. Sindsdien heb ik geen gevoel meer in de linkerhelft van mijn gezicht.
 
Nadat ik de eerste 4uur na de val veel pijn had en dit afwisselde met 2 korte bezoekjes boven de waskom(die redelijk confronterend waren doordat ik mijn mond niet volledig kon openen), leek het beter en beter te gaan. De volgende ochtend vroeg James(vriend en één van de renners die bij me was tijdens mijn crash) hoe het met me ging. Mijn antwoord was simpel: Alsmaar beter maar ik was een beetje bezorgd doordat ik al 20uur geen gevoel had in de linkerkant van mijn gezicht/de bloedneus die ik had de afgelopen nacht. Nadat ik gedurende de dag me beter en beter voelde, drong James’ moeder er nogmaals op aan dat ze me zeker wou zijn en ik eigenlijk naar de dokter moest. Een beetje tegen mijn zin omdat ik het nut niet inzag, stemde ik toe. In mijn achterhoofd zat wel al het hervatten van de trainingen waardoor ik al mijn fietskleren meenam. Na enkele onderzoeken met de vele aanwezige dokters uit deze familie, moest ik zeker bij de dokter langsgaan. Samen met Joanna(James’ zus) vertrok ik vroeg in de ochtend naar het ziekenhuis, ervan uitgaand dat ik tegen 9u30 terug zou zijn zodat ik samen met de rest kon trainen rond de prachtige tafelberg. Helaas lijkt het hier helemaal anders uit te draaien dan gedacht. Op het begin van deze blog(zo’n 15min geleden) was ik redelijk positief over de afloop want ik zou mijn voorbereiding eindelijk kunnen starten. Nu ziet het er enorm slecht uit en moet ik deze blog even stopzetten.
 
——
 
Na nog eens enkele bezoekjes aan nieuwe dokters, is het verdict helemaal anders dan wat ik had gehoopt/verwacht. Door de inslag op de linkerkant van mijn hoofd, is mijn jukbeender in mijn hoofd geperst. Dit heeft als gevolg 4breuken. Eentje onder dit jukbeender(1), (2)eentje onder mijn oog, (3)eentje rechts van mijn oog ter hoogte van neusknobbel en (4)eentje aan de linkerkant van mijn oog ter hoogte van de slapen. vooral breuk (1) die ervoor zorgt dat ik mijn mond niet meer volledig kan openen en breuk (3,4) waardoor zenuwen die instaan voor het gevoel in linkerkant van mijn hoofd onder mijn oog tot halverwege de neus en mond niet werken, zijn van belang. Deze hinderen momenteel en kunnen mogelijk in de toekomst mij beperken in mijn dagelijkse bezigheden. Daarbij moet de operatie zeker 10dagen na het ongeval worden uitgevoerd om zo de kans op herstel van de breuken te verkleinen en dus het misvormen van mijn lichaam tegen te gaan. Niet bepaald iets waar ik mee rekening hield en er moesten snel veel beslissingen worden genomen. Positieve nood: mijn hersenen waren 100% in orde en blijkbaar was de kans op hersenschade bijzonder groot. Dit had dus voor een heel andere, veel slechter verhaal kunnen zorgen.
 
Gelukkig ben ik bij een goede specialist terecht gekomen met dank aan familie Reid. Zoals de meesten onder jullie, zag ik het niet meteen zitten om in Zuid-Afirka mij aan zoiets te laten opereren. Echter door de ervaren specialist die mij perfect heeft uitgelegd wat er gaat gebeuren en de korte recuperatietijd na operatie(10dagen), heb ik besloten de operatie hier te laten uitvoeren. Met enkele extra plaatjes in mijn gezicht, kan ik bij een goede operatie en herstel rond 10februari eindelijk mijn voorbereiding lichtjes starten. Het gevoel in mijn gezicht zou op termijn ook moeten terugkeren + er zouden geen problemen met mijn zicht mogen optreden in de toekomst. Normaal zou hierna alles terug in orde moeten zijn.
 
Ik had mijn start als profatleet wel iets anders verwacht, echter deze dingen kunnen altijd voorvallen. Momenteel wil ik vooral zo snel mogelijk terug gezond worden waarna ik rustig zal opbouwen naar seizoen 2014. Als dit ook vlot loopt kan ik terug denken aan presteren tijdens de wedstrijd, iets waar ik momenteel even niet mee bezig ben.
 
Het gevaar loert om elke hoek, leef/geniet dus volop van elke seconde!
 
JS