Comebackrace HC( buiten categorie) Haiming

Afgelopen zondag was het dan eindelijk zo ver. Na 19 maanden inactiviteit in het cross country mountainbike(XCO) maakte ik mijn comeback! Ongeacht het resultaat werd dit sowieso een hoogdag na al de moeilijke maanden vol twijfels en hard werken. Het gevoel om er terug bij te zijn is voor mij onbeschrijfelijk.
 
De wedstrijd ging door op een omloop waarop ik 2 jaar geleden de wedstrijd nog wist te winnen. Het is een heel erg mooi technisch rondje boordevol wortels en technische passages, volgens mij zelfs bij de mooiere die op de internationale kalender staat, en dit in een super mooie omgeving. Daarom was het ook niet verwonderlijk dat er een heel internationaal veld aan de start stond met minstens 15 nationaliteiten. Helaas werd het sowieso een grote inhaalrace doordat ik geen ranking op de wereldranglijst heb en bijgevolg achteraan moest postvatten in de start.
 
16de plaats staat in schril contrast met mijn gevoel
De start was een nieuwe ervaring voor mij. Ik had er rekening mee gehouden veel tijd te verliezen in de start en wist wel dat het er ruig aan toegaat, maar dat het zo respectloos t.o.v. elkaar is, had ik nooit durven vermoeden. Renners in de achterste gelederen wilden nog liever anderen met materiaalpech of lichamelijk leed achterlaten voor één plaatsje op te schuiven. De eerste 5min wedstrijd waren daarom zeer frustrerend en mijn achterstand door het wachten en aanschuiven liep al snel hoog op. Gedurende de eerste ronde moest ik constant wachten waarna ik eindelijk aan mijn wedstrijd kon beginnen. Groepje na groepje en renner na renner kon ik opschuiven en ik hoorde aan de speaker ter plaatse dat ik zelfs dichter op de koplopers kwam. Helaas had ik halverwege de wedstrijd voor de eerste keer te maken met een band die van de velg sprong. ik kon deels nog rijden maar de afdalingen waren onmogelijk en opnieuw kon ik dus niet doorrijden. Na de wielwissel zette ik mijn weg naar voren opnieuw in en halfweg de laatste ronde reed ik zelfs al voor de 8ste plaats. Helaas sloeg het noodlot voor een tweede maal toe. Nu schoot mijn band vanachter van de velg en ditmaal was het nog een enorme afstand tot de finish zonder mogelijkheid tot fietsen. Ik verloor nog een heleboel tijd en plaatsen wat voor veel frustraties zorgden. Toch mag ik niet klagen over mijn wedstrijd want ten eerste had ik geen last van mijn knie en ten tweede weet ik voor mezelf wel dat mijn resultaat niet overeenstemt met mijn niveau op dit moment. Het harde werk van de afgelopen maanden heeft geloond, nu moet ik er enkel nog de vruchten van plukken. Ik geloof dat dit al snel kan mits ik binnenkort uit de achterhoede weg kan geraken, want daar wil ik liefst zo weinig mogelijk vertoeven!
 
JS