EK Chies d'Alpago, Italië

Het EK in Italië had ik voorafgaande aan mijn seizoen als één van mijn twee hoofddoelen gesteld. Ik houd wel van het pieken naar doelen en de EK wedstrijden zijn meestal parcours die me super goed liggen. Bewijs hiervan zijn mijn gouden en zilveren medaille op twee deelnames. Ook dit jaar kon het parcours mij bekoren met constante stijgingspercentages omtrent de 30%. Na een lastige tien dagen na mijn hoogtestage, voelde ik de kracht wederkeren tijdens de dagen voor mijn EK. Zeer gemotiveerd stond ik zondagochtend al rond 5 uur op, zodat ik het parcours nog kon verkennen voor de start om 9u. Het had namelijk enorm hard geregend gedurende de nacht na enkele zeer warme dagen. Het parcours lag er drassig bij, maar ik kon overal nog omhoog rijden en de lagere temperaturen lagen me stukken beter.
 
Startend vanop plek vijftig, kon ik gedurende de aanloopronde al opschuiven richting top tien. Een super goede en slimme eerste ronde. De kopgroep reed slechts dertig seconden voor mij uit en ik kon steeds dichter komen. Plaats 7, 6, 5, 4, 3,… steeds kon ik plaatsjes opschuiven, maar het slopende parcours zorgde ervoor dat ieder voor zich diende te rijden. Even over je toeren gaan, stond garant voor parkeren. Mijn niveau was voor het eerst dit jaar gelijk aan de winnaar en dat deed me enorm veel deugd. Als derde kwam ik 45 seconden na de winnaar over de aankomst. Weer een medaille dus op een EK en opluchting bij mezelf dat ik weer een grote stap richting mijn oude niveau heb kunnen zetten.
 
Next up: wereldbekers in Amerika en Canada. Bring on this world tour!