WK Andorra

Het WK, eindelijk was het zover! Na zeven maanden hard trainen vanaf conditie 0, stond afgelopen weekend de belangrijkste wedstrijd van het jaar op het programma! 
 
Opwarmen deed ik in de team relay. Dit is een competitievorm waarin landenteams het tegen elkaar opnemen. Elk team bestaat uit een junior, belofte, elite en dame. Vervolgens legt iedereen een ronde af waarbij de volgorde door het land mag worden gekozen. Voor België was ik de starter. Aangezien de start super belangrijk is, kozen vele landen voor hun elite als starter dus wist ik meteen waar ik zou staan! Na een matige start kon ik stelselmatig opschuiven en uiteindelijk op plek zeven wisselen, waarmee ik enkele toppers bij de elites achter mij wist te laten.
 
Met een recupdag tussenin stond ik vrijdagochtend weer fris op! Door het slechte weer besliste ik om samen met Didier Bats ’s morgens het parcours te gaan verkennen. De omloop was helemaal veranderd, maar grip was er tot dan toe nog wel.
 
In de namiddag was mijn individuele WK daar. Voor mijn blessure stond dit WK aangeduid als de plek waar ik mijn grote droom wou verwezenlijken. Helaas is er in de tussentijd vanalles gebeurd, waardoor ik met lagere verwachten naar ginder trok. Toch had ik met mijn entourage naar een superdag in Andorra getraind en als dat eruit zou komen, was er altijd veel mogelijk.
 
Om 15u klonk het startschot en meteen was ik goed weg. In de eerste klim kon ik goed opschuiven en ook nog in de eerste singletrack voor de afdaling kon ik goed opschuiven naar de top tien. De afdaling was helemaal veranderd. Het was schuiven en glijden, maar ik behield steeds het goede gevoel op het parcours. Gedurende ronde één en twee kon ik steeds verder opschuiven en na twee van de vijf rondes kon ik zelfs aansluiten bij de koplopers. Het werd me meteen duidelijk dat de superbenen aanwezig waren en ik geloofde meteen in mijn mogelijkheden om er vandaag iets moois van te maken. Helaas kreeg ik kort hierop af te rekenen met kettingproblemen, hetgeen bij vele renners gebeurt bij zulke weersomstandigheden. Mijn ketting liep vast en na veel sukkelen kon ik het oplossen. De aansluiting op de kopgroep was ik verloren en hen zou ik niet meer terugzien. Een medaille daarentegen zat er nog steeds in en daar ging ik voor! Helaas sloeg de ketting nog enkele keren vast waardoor ik finaal op plaats vijf de wedstrijd beëindigde. Enerzijds was ik super gelukkig dat ik eindelijk terug sterk genoeg was om de beste van de wereld te volgen, anderzijds ook ontgoocheld omdat ik nooit zal weten waar ik was geëindigd mits ik geen tegenslag kreeg te verwerken. 
 
Al bij al ben ik zeer tevreden over mijn WK en mag ik blij zijn met dit jaar. Ik heb het altijd als een overgangsjaar bekeken en na dit WK mag ik stellen dat ik ’back on track’ zit met mijn persoonlijke doelstelling in onze mooie sport.