De start van mijn carrière als prof atleet

Het is momenteel 28/01 rond 12u 's middags, niet bepaald een bijzonder tijdstip. Helaas is het dat wel voor mij. Ik ben namelijk in het ziekenhuis wachten op de uitslag van een CT-scan die men net nam van mijn gezicht en hersenen. Het is een leerrijke dag waarop ik besef dat gevaar om elk klein hoekje schuilt. 

 
Even een situatieschets: In Mei 2014 kreeg ik de goedkeuring dat ik als topsporter defensie aan de slag kon. Nadat ik voor al mijn medische testen was geslaagd, werd ik vanaf 1 november 2013 betaald als fulltime mountainbiker. Iets wat daadwerkelijk zo was nadat ik op 17 januari mijn opleiding afsloot en mij voltijds kon concentreren op het MTB’en met als hoofddoel voor de komende 3jaar de WK’s bij de beloften en natuurlijk de olympische spelen. Op 24 januari vertrok ik op stage naar Stellenbosch, Zuid Afrika om mij optimaal voor de bereiden op het komende seizoen. De 26ste vertrok ik vroeg in de ochtend voor mijn eerste trainingstocht. Deze kwam na 1u tot een einde toen ik een domme val maakte in een bocht zoals ik er al duizenden nam. Meestal is er niets aan de hand, maar nu had ik net eens pech en ben ik vol op mijn jukbeenderen/kaak beland. Dit op een uitstekende steen waardoor mijn helm geen bescherming bracht. Sindsdien heb ik geen gevoel meer in de linkerhelft van mijn gezicht.
 
Nadat ik de eerste 4uur na de val veel pijn had en dit afwisselde met 2 korte bezoekjes boven de waskom(die redelijk confronterend waren doordat ik mijn mond niet volledig kon openen), leek het beter en beter te gaan. De volgende ochtend vroeg James(vriend en één van de renners die bij me was tijdens mijn crash) hoe het met me ging. Mijn antwoord was simpel: Alsmaar beter maar ik was een beetje bezorgd doordat ik al 20uur geen gevoel had in de linkerkant van mijn gezicht/de bloedneus die ik had de afgelopen nacht. Nadat ik gedurende de dag me beter en beter voelde, drong James’ moeder er nogmaals op aan dat ze me zeker wou zijn en ik eigenlijk naar de dokter moest. Een beetje tegen mijn zin omdat ik het nut niet inzag, stemde ik toe. In mijn achterhoofd zat wel al het hervatten van de trainingen waardoor ik al mijn fietskleren meenam. Na enkele onderzoeken met de vele aanwezige dokters uit deze familie, moest ik zeker bij de dokter langsgaan. Samen met Joanna(James’ zus) vertrok ik vroeg in de ochtend naar het ziekenhuis, ervan uitgaand dat ik tegen 9u30 terug zou zijn zodat ik samen met de rest kon trainen rond de prachtige tafelberg. Helaas lijkt het hier helemaal anders uit te draaien dan gedacht. Op het begin van deze blog(zo’n 15min geleden) was ik redelijk positief over de afloop want ik zou mijn voorbereiding eindelijk kunnen starten. Nu ziet het er enorm slecht uit en moet ik deze blog even stopzetten.
 
——
 
Na nog eens enkele bezoekjes aan nieuwe dokters, is het verdict helemaal anders dan wat ik had gehoopt/verwacht. Door de inslag op de linkerkant van mijn hoofd, is mijn jukbeender in mijn hoofd geperst. Dit heeft als gevolg 4breuken. Eentje onder dit jukbeender(1), (2)eentje onder mijn oog, (3)eentje rechts van mijn oog ter hoogte van neusknobbel en (4)eentje aan de linkerkant van mijn oog ter hoogte van de slapen. vooral breuk (1) die ervoor zorgt dat ik mijn mond niet meer volledig kan openen en breuk (3,4) waardoor zenuwen die instaan voor het gevoel in linkerkant van mijn hoofd onder mijn oog tot halverwege de neus en mond niet werken, zijn van belang. Deze hinderen momenteel en kunnen mogelijk in de toekomst mij beperken in mijn dagelijkse bezigheden. Daarbij moet de operatie zeker 10dagen na het ongeval worden uitgevoerd om zo de kans op herstel van de breuken te verkleinen en dus het misvormen van mijn lichaam tegen te gaan. Niet bepaald iets waar ik mee rekening hield en er moesten snel veel beslissingen worden genomen. Positieve nood: mijn hersenen waren 100% in orde en blijkbaar was de kans op hersenschade bijzonder groot. Dit had dus voor een heel andere, veel slechter verhaal kunnen zorgen.
 
Gelukkig ben ik bij een goede specialist terecht gekomen met dank aan familie Reid. Zoals de meesten onder jullie, zag ik het niet meteen zitten om in Zuid-Afirka mij aan zoiets te laten opereren. Echter door de ervaren specialist die mij perfect heeft uitgelegd wat er gaat gebeuren en de korte recuperatietijd na operatie(10dagen), heb ik besloten de operatie hier te laten uitvoeren. Met enkele extra plaatjes in mijn gezicht, kan ik bij een goede operatie en herstel rond 10februari eindelijk mijn voorbereiding lichtjes starten. Het gevoel in mijn gezicht zou op termijn ook moeten terugkeren + er zouden geen problemen met mijn zicht mogen optreden in de toekomst. Normaal zou hierna alles terug in orde moeten zijn.
 
Ik had mijn start als profatleet wel iets anders verwacht, echter deze dingen kunnen altijd voorvallen. Momenteel wil ik vooral zo snel mogelijk terug gezond worden waarna ik rustig zal opbouwen naar seizoen 2014. Als dit ook vlot loopt kan ik terug denken aan presteren tijdens de wedstrijd, iets waar ik momenteel even niet mee bezig ben.
 
Het gevaar loert om elke hoek, leef/geniet dus volop van elke seconde!
 
JS

Mijn jaar 2013

28/12 lijkt mij een ideaal moment om 2013 te evalueren, daarom neem ik jullie mee door een rit met al mijn hoogte- en dieptepunten. Nog enkele dagen nagenieten van de mooie momenten die ik beleefde in mijn 2de jaar als U23 maar vooral reikhalzend uitkijken naar 2014 om een nieuwe stap vooruit te zetten!

 
Na een desastreus 2012 waarbij ik grotendeels onder niveau presteerde door krampen en mijn jaar uiteindelijk afsloot met een (voor mij) prachtige 6de plek op het WK U23 in Oostenrijk, was ik klaar om een nieuwe stap voorwaarts te zetten in 2013.
 
Vooropgestelde doel? Zo vaak mogelijk in de top 5 van de WB’s, EK en WK + als het even kon eens een podiumplaats bemachtigen om met trots de mooie Versluys kledij te tonen aan het internationale MTB wereldje.
 
Na een confronterende maand Januari waar ik als een van de weinige studenten uit de top van het U23 mijn tijd voornamelijk achter de boeken sleet, kon ik door de steun van de KBWB en WBV mijn seizoen alsnog optimaal voorbereiden door 2 lange stages in het zonnige Spanje. Mijn eerste wedstrijd in Banyoles was geen uitschieter maar het gevoel zat goed en mijn krampprobleem leek voorgoed van de baan. Na nog eens een goede maand training, kon ik begin April het seizoen echt aftrappen in de Bundesliga wedstrijden. Telkens kon ik strijden voor de overwinning en met de overwinning in de klassiekers van Munsingen en Haiming was ik helemaal vertrokken voor een mooi 2013! Na enkele grote wedstrijden op de weg met team3M en een intensieve trainingsweek was ik klaar voor piekperiode numero uno: 2 wereldbekerwedstrijden.
 
Ondanks dat ik al vele internationale U23 wedstrijden had betwist, stond ik met weinig kennis over de concurrentie aan de start. Gelukkig is die niet nodig in MTB en zeker niet op zo’n zware omloop als Albstadt waar iedereen op zijn plek uitkomt. Na een (iets te) slimme wedstrijd werd ik boven mijn verwachtingen 2de in deze wedstrijd. Mijn eerste reactie was dolgelukkig maar vervolgens komt de teleurstelling. Ik was o zo dichtbij de overwinning en uiteindelijk gaat het toch vooral om dat hoogste schavotje. 
Een week nadien stond ik dus met veel motivatie aan de start. Ik wist dat winst in de mooie wereldbeker van Tsjechië mogelijk was en de leiderstrui die ik hiermee kon veroveren, was een extra stimulans. Op mijn beste dag van 2013 kon ik enkele (levens)doelen bereiken, namelijk winst in wereldbekermanche U23 en bemachtigen wereldbekertrui. Nergens is het opdraaien van de laatste rechte lijn mooier dan in Nove Mesto en het gevoel dat je op zo’n moment ervaart, zal ik koesteren tot op mijn oude dag.
 
Hierna kwam er een zware periode aan, examens combineren met de 3de wereldbeker en het EK. Ik had me goed voorbereid zodat de combinatie doenbaar moest zijn. Helaas gooide een (achteraf gebleken) ziekte veel roet in het eten in WB #3 te Val di Sole. Op de dag van mijn laatste examen kort na de wedstrijd was ik nog steeds niet in orde, maar ik was ondertussen wel heel erg geprikkeld om het verlies van de wereldbekertrui(met slechts 6punten) recht te zetten. In Bern, Zwitserland vond ik een omloop die me goed lag. De wedstrijd werd een van mijn meest memorabele tot nog toe. Door een dubbele valpartij in de chaotische aanlooprondes op een nat grasveld, zat ik tijdelijk in 5de laatste posities tussen renners die ik nooit eerder zag. Op zo’n moment zijn er 2 opties, ofwel kraak je ofwel vind je de mentale kracht om door een grote muur te gaan. Gelukkig werd het optie 2 en vanuit een verloren positie knokte ik mij langzamerhand terug in de wedstrijd. Toen ik op anderhalve ronde van het einde aansloot bij de kopgroep, was mijn geloof in mogelijk winst weer intact. Helaas ging op zo’n moment de focus even weg en ging ik in een flauwe bocht onderuit. na kostbaar tijdverlies kon ik nu niets anders dan voluit gaan. resultaat: op 1km van de meet op 5seconden hangen van het groepje voor plek 2-6 en uiteindelijk als 2de aankomen op 10seconden van de winnaar.  Deze km heb ik mijn lichaam ver voorbij mijn grens gedreven, een grens die elke topsporter meermaals moet overschrijden om zijn uiteindelijk doel te bereiken!
eerste gevoel was vooral heel veel pijn(en een beetje blijdschap), 2de gevoel wederom de teleurstelling vanwege de mooie kans die door onnodig vele aanlooprondes/domme schuiver door mijn vingers was geglipt. Over winst kan je nooit zeker zijn, maar ik had zeker en vast meer kans gemaakt.
 
Hierna was het tijd om even een break te nemen en in het Sloveense hooggebergte te bezinnen over deel 1 van het seizoen en mij mentaal voor te bereiden op deel 2 met als hoogtepunt het WK.
 
Na een goed gevoel en start in de Belgische UCI-westrijd in Sankt-Vith, vond ik plotseling mijn draai niet meer. Het fietsgevoel op training was niet goed, BK/WB in Andorra waren een flop en veel nadenken over de oorzaak helpt dan zeker niet. Gelukkig kon ik met team3M deelnemen aan de Ronde van Namen. De wedstrijd waar ik in 2012 mijn oude niveau terugvond en ook dit jaar bleek het geen slechte keuze om hier te starten. Ik was weer vertrokken om 2013 knallend af te sluiten. De maand Augustus stond in het teken van training voor het WK in het Zuid-afrikaanse Pietermaritzburg. Met winst in de grote wedstrijd van Beringen kon ik ondanks een lichte blessure vol vertrouwen afreizen naar Zuid-Afrika. Dit vertrouwen werd aangetast door een domme schuiver op training waardoor de lichte blessure erger werd. Na weinig training op de omloop stond ik toch klaar aan de start. Ik wist dat het niet mijn lievelingsparcours was maar met mijn huidige conditie kon ik heel ver geraken. Helaas was de vorm van de dag niet zo goed en na een zware valpartij op de Rock Garden toen ik in 5de stelling lag, was ik even buiten westen. Na veel tijdsverlies en een groggy periode had ik dan mijn wedstrijd verder gezet, helaas niet voor lang. Een DNF op de belangrijkste wedstrijd van het jaar is het laatste wat je wil als topsporter. De omstandigheden beslisten er anders over. 
 
Er volgde nog een laatste grote wedstrijd, de WB finale in het Noorse Hafjell en tevens de plek waar het WK in 2014 zich afspeelt. Tot mijn grote vreugde is dit een parcours op mijn maat. Als ik een parcours zou moeten uittekenen, komt dit aardig in de buurt. Alles wat er in een MTB omloop hoor te zitten, is hier te vinden. Vanaf ronde 1 was ik mee met de kopgroep. Helaas sloeg het noodlot halfweg toe. 2 lekke banden kort op elkaar volgend en ver van de materiaalpost, deden me ver achteruit slaan. Hiermee sloot ik een ontgoochelend deel 2 van mijn jaar af. Conditioneel was ik in staat om topprestaties af te leveren, helaas gebeurt dit niet altijd. 
positieve noot: eens zoveel motivatie om er in 2014 tijdens de eerste belangrijke periode wel weer te staan!
 
Na een periode waar ik even tijd nam om enkele mooie stukjes van de wereld te ontdekken met vrienden(Istanbul, Budapest, Israel en de Roc D’azur) en me tussendoor klaarstoomde met duurtrainingen, was ik klaar voor de Bridge Cape Pioneer Trek 2013!
 
Voor dit avontuur had James Reid, Zuid-Afrikaanse concurrent maar vooral goede vriend, gevraagd als ik met hem wou deelnemen. De Bridge Cape Pioneer is een meerdaagse MTB wedstrijd van  7 dagen over 550km en 13000hm. Doel was etappe 2 met aankomst boven een prijzenpot van 112000 rand voor de winnaars. Het resultaat werd veel meer: winst in 3 etappes waaronder de befaamde aankomst op de top van de swartbergpas maar vooral een unieke week die ik beleefde met mijn nieuwe Asrin vrienden. Mijn verslag van de Cape Pioneer deed ik al via een andere blog. Het was dan geen kampioenschap of wereldbeker, maar toch is dit een van mijn hoogtepunten in 2013. Qua avontuur had ik nog nooit zoiets moois meegemaakt als MTB’er. Als vervolgens organisatorisch alles perfect is en je veel leuke trails en mensen ontmoet, kan je week niet meer stuk.
 
Dit was een samenvatting van de hoogtepunten en dieptepunten uit mijn (zeer slechte) ogen. Hopelijk ben ik in mijn opzet geslaagd om het boeiend te verwoorden zodat het verhaal tot hier wordt gelezen.
 
Nog even 3 dingen kort aanhalen
 
  1. Aan alle jonge MTB’ers en MTB’sters die België rijk is en dit lezen: Probeer zoveel mogelijk te genieten van alle mooie momenten die jullie op de fiets beleven, ooit begon ik zoals jullie en plezier op de fiets is de grootste factor die mij al deze mooie dingen heeft laten ervaren.
  2. Aan al mijn sponsors in 2013 met op kop het Versluys team en mijn ouders maar ook de KBWB en team 3M en talloze kleinere sponsors. Een welgemeende dank u om mij te steunen om mijn dromen te behalen. Er is nog een lange weg te gaan maar zonder jullie steun was het onmogelijk.
  3. Tot slot een grote dank aan alt-J, the XX en Kings of Leon die mijn inspiratie aanzienlijk bevorderde!
 
een welgemeend groet naar al mijn lezers,
 
Mijn wens voor jullie in 2014? blijf gezond, blijf sportief en probeer een stukje van onze o zo mooie wereld te ontdekken!
 
JS

Bridge cape pioneer trek

Daags nadat ik terugkwam van een deugddoende vakantie aan de cote d’azur waar de jaarlijkse sluiting van het europese seizoen plaatsvond, vertrok ik alweer voor mijn laatste wedstrijd in 2013, de bridge cape pioneer trek. Deze meerdaagse duo MTB marathon race bracht ons gedurende 7dagen, 550km en 12 000 hoogtemeters door één van de mooiste gebieden waar ik ooit al ben geweest.

 

Na een lange dag reizen met tussenstops in Munchen en Johannesburg, kwam ik aan in Kaapstad. Hier stond mijn vriend en teamgenoot James Reid (Zuid-Afrikaans marathon kampioen) me op te wachten.

 

Gedurende de 4 dagen voorafgaande aan de wedstrijd, liet James me de prachtige stad Kaapstad ontdekken. Nergens ter wereld vind je een stad waar het contrast tussen de rustige natuur en het drukke stadsleven groter is, en beiden zijn bij het beste wat ik ooit al zag. Hiernaast ontmoette ik ook enkele heel leuke mensen. Eén iemand is Nizaam Esa van Asrin, onze sponsor voor dit evenement(waarvoor dank aan mijn versluys team om me te kans te geven dit unieke avontuur te beleven). Asrin bouwt in opdracht van de regering overheidsgebouwen in en rond Kaapstad. Doordat de bazen enorme fietsliefhebbers zijn en de enorme tv exposure die gepaard gaat met de wedstrijd(dagelijks uitzending op de grootste sportzender in ZA), spaarden ze kosten noch moeite om competitief te zijn in zowel de mannen race, mixed race als de solo race.

 

Daags voor de wedstrijd vertrokken we met een groep van 14 mensen (9 renners, 2masseurs, 1mechanieker en 2 mensen die de campers verplaatsten en klusjes deden) van Kaapstad naar startplek Oudtshoorn. Het doel was vooral leren hoe deze wedstrijdformat ons ligt. Maar ook etappe 2 met een prijzenpot van zo’n 10 000euro op de top van de swartbergpass, stond op ons verlanglijstje.

 

Op dag 1 stond er een proloog van 15km gepland. De route liep voornamelijk over rotsachtige singletracks die eigenhandig waren gemaakt door Matthys Beukes aangezien de wedstrijd op zijn boerderij werd verreden. James en ik gingen vol voor winst omdat deze rit ons het beste moest liggen.Helaas kwamen we zo’n 15 seconden tekort voor winst.

 

Dag 2 was in theorie de makkelijkste rit. Dit veranderde door de vele regenbuien. Het werd een helse tocht voor de meeste deelnemers door de modder en hierop volgende mechanische problemen. Team Asrin eindigde na 4u30 op 15minuten van de winnaars waardoor winst in het eindklassement onmogelijk werd. Gelukkig kwam ons grote doel eraan.

 

Op dag 3 moest het gebeuren. De koninginnenrit werd net voor de start nog aangepast waardoor er slechts 85km op het programma stond. Halfweg de etappe was er een enorm steile klim waarop we samen met de leiders konden wegrijden. Vervolgens ging het in sneltempo naar de swartbergpass. Ons plannetje konden we perfect uitvoeren doordat James op 4km van het einde aanviel en ik in de laatste 2km het gat op hem dicht reed. Samen kwamen we over de meet en meteen wonnen we de grootste prijzenpot ooit in Zuid-Afrika. De helse krampen die ik kreeg bij het overschrijden van de finish, deden er even niet toe.

 

Voor dag 4 hadden we afgesproken het rustig te bekijken. Dit veranderde helemaal door een domme val van de leiders waarop de concurrenten voor eindwinst vol gingen koersen. Uiteindelijk werd het eindsprint met 5 teams en we wisten ook deze rit te winnen! Onze meerdaagse kon al niet meer stuk en ook in het algemeen klassement kwamen we weer dichter.

Echter op dag 5 konden we dit vergeten. De kamanasie vallei zal voortaan het ergste stukje MTB in mijn leven worden genoemd. Anderhalf uur afwisselend wandelen en fietsen over steile paden met enkel losse stenen was er teveel aan. We verloren 10min op de dagwinnaars en eindwinst was meteen onmogelijk.

 

Ook dag 6 werd geen succes. Beiden werden we ziek en zochten we meermaals naar een rustig plekje langs het parcours. Door de vele regenbuien kwamen we ook zonder remblokken te zitten. Overleven was de boodschap en voor de laatste dag hadden we geen verwachtingen meer.

 

Toch bleek dag 7 nog een goede etappe voor ons. Met enkel een col in het eerste uur en vervolgens een uur over grindwegen naar Oudtshoorn, vonden we een parcours op maat. We konden samen met scott factory wegrijden op de col. Doordat onze tegenstanders fel verzwakt waren door de vorige dagen, wisten we ook de laatste etappe naar onze hand te zetten!

Met 3 rit overwinningen en de grote prijzenpot konden we meer dan tevreden zijn over dit avontuur. Voor iedereen die van MTB, avontuur en afzien houdt, is deze wedstrijd een enorme aanrader. Door de prima organisatie beleef je zonder twijfel één van de beste weken uit je leven op de fiets.

 

Na nog enkele vakantiedagen in ondermeer Jonkershoek en op het strand in Kaapstad, was het tijd om terug naar Belgie te keren omdat mijn opleiding in het leger voor de deur stond(waarover later meer).

 

Aanrader: Mijn site de komende weken zeker in de gaten houden voor enkele nieuwtjes i.v.m. 2014 en de aanvulling van de fotogalerij/videolinks

UCI C2 wedstrijd te Houffalize

De laatste XCO(olympische mtb discipline) wedstrijd vond dit jaar plaats in Houffalize, het mekka van het belgisch mountainbikewereldje. Na een deugddoende vakantie, mijn eerste leuke ervaring met de XCE(sprint discipline), en een resem lange trainingsdagen voorafgaande aan de wedstrijd, stond ik aan de start van deze wedstrijd.

 

De organisatie wist een prachtige omloop te maken waardoor ik vol goede moed aan de start stond. Mijn start verliep goed en ook de eerste ronde kon ik goed mee met de kopgroep. Halverwege wedstrijd had ik enkele moeilijke ronden maar ik wist mijn te herpakken. Gedurende de laatste 2 ronden kon ik nog enkele concurrenten oprapen om finaal 4de algemeen en 1ste U23 te eindigen.

 

Geen goed maar zeker ook geen slecht resultaat aangezien ik volop train voor de Bridge cape pioneer, een 7daagse wedstrijd waarop ik 540 km en 12000 hoogtmeters moet afleggen. Later meer info hierover!

 

Op dinsdagavond vertrek samen met een aantal MTB vrienden richting de Roc D'azur. Op deze traditionele afsluiter van het Europese MTB seizoen zal ik op vrijdag de marathon en op zondag de XCO meedoen

world cup xco #6 Hafjell, Noorwegen

De laatste wereldbeker vond dit jaar plaats in het Noorse Hafjell, een skioord dichtbij Lillehammer. Doordat ik een wereldbekerwedstrijd heb gemist, was een podiumplaats in de eindstand onmogelijk geworden.

Toch vertrok ik zeer gemotiveerd naar deze wedstrijd door een teleurstellend WK en doordat het WK volgend jaar op deze locatie doorgaat. Ook het parcours(een paar mooie lange klimmen gecombineerd met veel stenen, jumps en een snelle afdaling) lag me zeer goed.

 

Na een goede start was ik meteen in de top 5 te vinden. Tijdens ronde 2 schoof ik samen met Michiel Van Der Heijden op naar plek 2/3. Door 2 lekke banden ver van de materiaalpost, viel ik helaas fel terug waardoor ik eindigde op de 17de plaats.

 

Ondanks de leerrijke pech met het oog op het WK voor volgend jaar, kon ik toch mijn 6de plaats in het eindklassement van de wereldbeker veilig stellen.

 

volgende afspraak: een eliminator wedstrijd in Boedapest, Hongarije