World cup #4 Mont Saint Anne, Canada

Na mijn constante voorseizoen, werd ik door de Belgische federatie geselecteerd om mee te doen aan de WB wedstrijden in Canada en de Verenigde Staten. Erg gemotiveerd vertrok ik op woensdag naar Canada om dit vertrouwen om te zetten in prestaties.
 
Beginnen deden we met de wedstrijd in Canada. Donderdagochtend arriveerden we in Montréal, maar helaas hadden de fietsen de goede vlucht gemist. Ook ikzelf kwam niet zonder kleerscheuren door de reis en voelde me niet fris. Vrijdagavond kwamen eindelijk de fietsen aan en konden we op verkenning vertrekken in het mooie Mont-Saint-Anne. Het gevoel was niet goed op de fiets en ook zaterdag kon ik mijn draai niet vinden. Deze lijn werd helaas op zondag verder getrokken en ik dwaalde steeds verder weg in het deelnemersveld. Na twee rondes proberen, besloot ik uit de wedstrijd te stappen want dit was niet normaal. Opgeven staat niet in mijn woordenboek, al zeker niet na wat ik allemaal heb meegemaakt. Maar als je fysiek niet in orde bent, is er helaas geen andere mogelijkheid.
 
Hopelijk ben ik tegen de wedstrijd in Windham, Verenigde Staten terug in orde om te presteren!
 
J.S.

EK Chies d'Alpago, Italië

Het EK in Italië had ik voorafgaande aan mijn seizoen als één van mijn twee hoofddoelen gesteld. Ik houd wel van het pieken naar doelen en de EK wedstrijden zijn meestal parcours die me super goed liggen. Bewijs hiervan zijn mijn gouden en zilveren medaille op twee deelnames. Ook dit jaar kon het parcours mij bekoren met constante stijgingspercentages omtrent de 30%. Na een lastige tien dagen na mijn hoogtestage, voelde ik de kracht wederkeren tijdens de dagen voor mijn EK. Zeer gemotiveerd stond ik zondagochtend al rond 5 uur op, zodat ik het parcours nog kon verkennen voor de start om 9u. Het had namelijk enorm hard geregend gedurende de nacht na enkele zeer warme dagen. Het parcours lag er drassig bij, maar ik kon overal nog omhoog rijden en de lagere temperaturen lagen me stukken beter.
 
Startend vanop plek vijftig, kon ik gedurende de aanloopronde al opschuiven richting top tien. Een super goede en slimme eerste ronde. De kopgroep reed slechts dertig seconden voor mij uit en ik kon steeds dichter komen. Plaats 7, 6, 5, 4, 3,… steeds kon ik plaatsjes opschuiven, maar het slopende parcours zorgde ervoor dat ieder voor zich diende te rijden. Even over je toeren gaan, stond garant voor parkeren. Mijn niveau was voor het eerst dit jaar gelijk aan de winnaar en dat deed me enorm veel deugd. Als derde kwam ik 45 seconden na de winnaar over de aankomst. Weer een medaille dus op een EK en opluchting bij mezelf dat ik weer een grote stap richting mijn oude niveau heb kunnen zetten.
 
Next up: wereldbekers in Amerika en Canada. Bring on this world tour!
 

BK Ottignies

Na een rustige week waarin ik vooral moest recupereren van mijn zware trainingen en de hoogtestage, hoopte ik voldoende in orde te zijn voor het BK in het Waalse Ottignies.
 
Gedurende die week was ik al eens met Kevin Panhuyzen het parcours gaan verkennen. We vonden het een heel mooi rondje gezien de beperkte mogelijkheden. Steile klimmetjes werden afgewisseld met uitdagende afdalingen op een zanderige ondergrond. Het was een rondje wat mij wel lag, enkel had ik wat bang dat de zanderige ondergrond niet bestendig was tegen het vele rijden op het parcours.
 
Op zaterdag ging ik weer naar Ottignies waar mijn team alles in staat stelde om ons optimaal te laten voorbereiden op onze wedstrijden. Na een goede voorbereiding was het zondagmiddag racetime. 
 
Van bij de start ging een cyclocrosser hard tekeer. Ik ging er meteen achteraan en met ons twee hadden we meteen een gaatje. Helaas had ik toen al in de gaten dat dit niet mijn dagje zou worden. In ronde één passeerde Didier mij en aanpikken was geen optie. Vervolgens haalden nog vier renners mij in en telkens moest ik ze laten gaan. Ik was duidelijk nog niet gerecupereerd en het goede gevoel was ver zoek in de eerste helft van de wedstrijd. Gelukkig kwam ik er in het tweede deel van de wedstrijd terug door en kon ik nog enkele concurrenten oprapen. Uiteindelijk kon ik de wedstrijd nog met een goed gevoel beëindigen en snelle rondes rijden. Toch was het een ontgoocheling om deze wedstrijd te verliezen. Lichte troost was de winst van mountainbiker Didier Bats die hiermee eindelijk de aandacht krijgt die hij verdient!

Benelux cup 3 Alzingen, Luxemburg

Sinds dit jaar is de Benelux Cup na enkele jaren afwezigheid terug in het leven geroepen. Door mijn jacht op UCI-punten en mijn opbouw, moest ik alle voorgaande manches laten schieten. In Alzingen was ik er eindelijk wel weer bij! 
 
Na een moeilijke week met zware trainingen in combinatie met slapen op hoogte, besliste ik toch naar Luxemburg af te zakken. Zo kon ik nog een wedstrijd afwerken en mijn trainingsmaand ermee afronden. 
 
Eens aangekomen in Alzingen, trof ik waarschijnlijk het meest saaie parcours in een lange tijd aan. Het rondje bevatte veel te weinig hoogtemeters, gecombineerd met lange rechte stukken of net bochtjes tot je er zot van werd.
 
Om 15u klonk het startschot en er werd pijlsnel gereden. Met mijn vermoeide benen had ik niet de beste start in huis en liep er vanaf dan gedurende 1u30 achter de feiten aan. Nooit kon ik de koploper nog inhalen en het gevoel in mijn benen was veruit het slechtste dit jaar.
 
Na veel draaien, keren en racen op mijn grootste versnelling, was ik blij de wedstrijd nog in vierde positie te beëindigen. 
 
Nu volgt er een rustige week, waarna ik hopelijk fris aan de start zal staan van het Belgisch Kampioenschap volgende week!

World cup #3 Lenzerheide, Zwitserland

Afgelopen weekend stond de derde wereldbeker van het seizoen op het programma. Na een zware trainingsperiode die ik afsloot d.m.v. een hoogtestage in Livigno, kwam ik op donderdag aan in Lenzerheide. Tijdens de verkenning trof ik een super leuk rondje met heel wat technische passages en mooie singletracks aan. Het was een bijzonder mooie omloop met als enige minpuntje het beperkte klimmen. Niet echt een rondje voor mij, maar desalniettemin stond ik weer gemotiveerd aan de start!
 
Op zondagochtend was het dan zover. Na een goede start en startronde waarin ik voor het eerst dit jaar meekon met de kopgroep, kwam ik na zo’n 15 minuten domweg ten val tijdens het inhalen van een concurrent. Nadat ik mijn fiets terug op orde had staan, vertrok ik weer, maar gedurende twee rondes had ik het lastig om mijn ritme te vinden. Het was vechten en vooral veel tijd en plaatsen verliezen gedurende 25 minuten lang. Opeens vond ik toch terug mijn ritme en kon ik aan de weg naar voren beginnen. Ik raapte nog een vijftal renners terug op en voelde me ronde na ronde beter worden. Finaal kon ik nog strijden voor plaats zes en zeven, maar het werd uiteindelijk opnieuw een achtste plaats. Zeker en vast niet slecht gezien de zware trainingsperiode en niet zo’n ideaal wedstrijdverloop op een omloop die me minder ligt. 
 
Nu volgt er nog een stevige trainingsweek thuis waarbij ik in mijn hoogtetent zal slapen en daarna komen enkele rustigere weken tegemoet boordevol grote wedstrijden zoals het EK, BK en enkele WB's.